Page 3

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Equidem etiam Epicurum, in physicis quidem, Democriteum puto. Tum Torquatus: Prorsus, inquit, assentior; Duo Reges: constructio interrete. At enim, qua in vita est aliquid mali, ea beata esse non potest. Nec vero alia sunt quaerenda contra Carneadeam illam sententiam. Que Manilium, ab iisque M. Restincta enim sitis stabilitatem voluptatis habet, inquit, illa autem voluptas ipsius restinctionis in motu est. Dempta enim aeternitate nihilo beatior Iuppiter quam Epicurus;

Quid ergo attinet dicere: Nihil haberem, quod reprehenderem, si finitas cupiditates haberent? Quod mihi quidem visus est, cum sciret, velle tamen confitentem audire Torquatum. Quae cum magnifice primo dici viderentur, considerata minus probabantur. Quid enim ab antiquis ex eo genere, quod ad disserendum valet, praetermissum est? Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? Itaque primos congressus copulationesque et consuetudinum instituendarum voluntates fieri propter voluptatem;

Serpere anguiculos, nare anaticulas, evolare merulas, cornibus uti videmus boves, nepas aculeis. Quamquam id quidem, infinitum est in hac urbe; Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego? Iam enim adesse poterit. An eum discere ea mavis, quae cum plane perdidiceriti nihil sciat? Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -; Videamus igitur sententias eorum, tum ad verba redeamus. Ut nemo dubitet, eorum omnia officia quo spectare, quid sequi, quid fugere debeant? Quis enim est, qui non videat haec esse in natura rerum tria? Que Manilium, ab iisque M. Sine ea igitur iucunde negat posse se vivere? Iis igitur est difficilius satis facere, qui se Latina scripta dicunt contemnere.

Cum id quoque, ut cupiebat, audivisset, evelli iussit eam, qua erat transfixus, hastam. Quem Tiberina descensio festo illo die tanto gaudio affecit, quanto L. Qui autem esse poteris, nisi te amor ipse ceperit? Traditur, inquit, ab Epicuro ratio neglegendi doloris. Et quidem, Cato, hanc totam copiam iam Lucullo nostro notam esse oportebit; Illud urgueam, non intellegere eum quid sibi dicendum sit, cum dolorem summum malum esse dixerit. Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate. Quod si ita sit, cur opera philosophiae sit danda nescio. Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus. Quid ad utilitatem tantae pecuniae? Ita enim vivunt quidam, ut eorum vita refellatur oratio. Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum.

Qui est in parvis malis. Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi. Recte, inquit, intellegis. Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet. Et ille ridens: Video, inquit, quid agas; Conclusum est enim contra Cyrenaicos satis acute, nihil ad Epicurum. Non est igitur summum malum dolor. Ego quoque, inquit, didicerim libentius si quid attuleris, quam te reprehenderim. Hoc est dicere: Non reprehenderem asotos, si non essent asoti.

Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Cur tantas regiones barbarorum pedibus obiit, tot maria transmisit? Roges enim Aristonem, bonane ei videantur haec: vacuitas doloris, divitiae, valitudo; Haec dicuntur fortasse ieiunius; Eodem modo is enim tibi nemo dabit, quod, expetendum sit, id esse laudabile. Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam. Inde sermone vario sex illa a Dipylo stadia confecimus. Hos contra singulos dici est melius.

Quae hic rei publicae vulnera inponebat, eadem ille sanabat. Perturbationes autem nulla naturae vi commoventur, omniaque ea sunt opiniones ac iudicia levitatis. Id enim volumus, id contendimus, ut officii fructus sit ipsum officium.

Nec enim, omnes avaritias si aeque avaritias esse dixerimus, sequetur ut etiam aequas esse dicamus. Istam voluptatem, inquit, Epicurus ignorat? Cuius similitudine perspecta in formarum specie ac dignitate transitum est ad honestatem dictorum atque factorum. Restincta enim sitis stabilitatem voluptatis habet, inquit, illa autem voluptas ipsius restinctionis in motu est. At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Duae sunt enim res quoque, ne tu verba solum putes. Consequens enim est et post oritur, ut dixi. Primum divisit ineleganter; Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. At enim sequor utilitatem.

Tum mihi Piso: Quid ergo? In qua quid est boni praeter summam voluptatem, et eam sempiternam? Quid, quod res alia tota est? Bonum negas esse divitias, praeposìtum esse dicis? Restinguet citius, si ardentem acceperit. Cum id quoque, ut cupiebat, audivisset, evelli iussit eam, qua erat transfixus, hastam. Ergo id est convenienter naturae vivere, a natura discedere.

At iste non dolendi status non vocatur voluptas. Non est igitur voluptas bonum. Sed ad bona praeterita redeamus. Quicquid enim a sapientia proficiscitur, id continuo debet expletum esse omnibus suis partibus; Primum divisit ineleganter; Incommoda autem et commoda-ita enim estmata et dustmata appello-communia esse voluerunt, paria noluerunt. Universa enim illorum ratione cum tota vestra confligendum puto. Similiter sensus, cum accessit ad naturam, tuetur illam quidem, sed etiam se tuetur;